Ένα παρανοϊκό COMIC του 1910

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Δείγματα της δουλειάς του μεγαλύτερου ποιητή του εικοστού αιώνα, του George Herriman, έχουν παρουσιαστεί στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, από τον Γενάρη του 80.

Στο cafe της χαμένης νιότης, του Patrick Modiano

"Συχνά, οι θαμώνες του Conde κρατούσαν από ένα βιβλίο που το παρατούσαν στο τραπέζι και που το εξώφυλλό του ήταν λεκιασμένο με κρασί: Τα άσματα του Μαλντορόρ, Οι εκλάμψεις, Τα μυστηριώδη οδοφράγματα." Σελ. 11

"Οραματιζόταν, έλεγε, ένα τεράστιο κατάστιχο όπου θα ΄ταν γραμμένα τα ονόματα των πελατών όλων των cafes στο Παρίσι εδώ κι εκατό χρόνια, με σημείωση των διαδοχικών αφίξεων και αναχωρήσεών τους. Τον είχε στοιχειώσει αυτό που αποκαλούσε "τα σταθερά σημεία"." Σελ. 15

"Δε γερνάμε. Με τα χρόνια που περνούν, πολλοί άνθρωποι και πολλά πράγματα καταλήγουν να σου φαίνονται τόσο κωμικά και καταγέλαστα, που τα βλέπεις με παιδικό μάτι." Σελ. 31

"Όχι απότομες κινήσεις, αλλά απάθεια και βραδύτητα, χάρη στις οποίες αφήνεσαι να σε εμποτίσειτο πνεύμα των χώρων." Σελ. 37

"Οπότε, δημιουργούμε δεσμούς, προσπαθώντας να σταθεροποιήσουμε ριψοκίνδυνες γνωριμίες." Σελ. 47

"Όταν όλα καταγράφονται ξεκάθαρα, αυτό σημαίνει ότι όλα έχουν τελειώσει, όπως στα μνήματα όπου είναι χαραγμένα ονόματα και ημερομηνίες." Σελ. 71

"Δε γίνεται τίποτα. Έχουμε μεγαλώσει σε άσχημες συνθήκες." Σελ. 90

"Αργότερα, κάποιος μου δήλωσε με μεγάλη βεβαιότητα ότι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να θυμόμαστε, είναι η χροιά της φωνής." Σελ. 92

"Με κατέκλιζε μια μέθη που δε θα μπορούσε να μου την προκαλέσει ούτε το αλκοόλ ούτε το χιόνι. Ανέβηκα την ανηφόρα μέχρι τον Πύργο της Ομίχλης. Ήμουν αποφασισμένη να μην ξαναδώ ποτέ πια την παρέα του Canter. Αργότερα, την ίδια μέθη αισθανόμουν κάθε φορά που χώριζα με κάποιον. Σαν να μην ήμουν ο εαυτός μου τη στιγμή που δραπέτευα." Σελ. 93

"Δε νομίζω ότι τα διαβάζαμε με τον ίδιο τρόπο. Εκείνη έλπιζε να βρει εκεί έναν προορισμό στη ζωή, ενώ εμένα με συνάρπαζαν ο ήχος των λέξεων και η μουσικότητα των φράσεων." Σελ. 116

"...κι εκείνη η επιγραφή στον λιγδιασμένο τοίχο της οδού Μαζαρίν, που τη διάβαζα όποτε πήγαινα σχολείο: ΜΗ ΔΟΥΛΕΨΕΤΕ ΠΟΤΕ." Σελ. 119

Χορείες Χώρων, του Georges Perec

"Ζωή είναι το να περνάς από τον ένα χώρο στον άλλον, προσπαθώντας (όσο μπορείς) να μη σκοντάφτεις. (Σελ. 14)

"Περιγράφω τον χώρο: τον ονοματίζω, τον χαράζω, όπως εκείνοι οι παλιοί χαρτογράφοι που γέμιζαν τις ακτές με ονόματα λιμένων, με ονόματα ακρωτηρίων, με ονόματα όρμων, ώσπου, στο τέλος, η ξηρά να χωρίζεται απ' τη θάλασσα μόνο με μια συνεχή λωρίδα κειμένου." Σελ. 22

"Ευτυχισμένος είναι όποιος μπορεί και κοιμάται δίχως φόβο

και δίχως τύψεις

στο πατρικό κρεβάτι, το γερό και λατρευτό,

όπου γεννήθηκαν και πέθαναν όλοι οι δικοί του.

Jose-Maria de Heredia (Τρόπαια)"

(σελ. 28)

"Υπάρχουν πίνακες επειδή υπάρχουν τοίχοι. Πρέπει να μπορούμε να ξεχνάμε ότι υπάρχουν τοίχοι, και δεν έχει βρεθεί τίποτα καλύτερο από τους πίνακες. Οι πίνακες σβήνουν τους τοίχους. Όμως οι τοίχοι σκοτώνουν τους πίνακες. Συμπέρασμα: πρέπει ν' αλλάζουμε συνεχώς είτε τοίχο είτε πίνακα, να προσθέτουμε συνεχώς πίνακες στους τοίχους, ή πηγαίνουμε συνεχώς τον ίδιο πίνακα από τοίχο σε τοίχο." Σελ. 57

"(χωρίς να το θέλεις, σημειώνεις μόνο το αξιοπερίεργο, το ασύνηθες, το θλιβερά εξωτικό, ενώ θα 'πρεπε να κάνεις το ακριβώς αντίθετο)" Σελ. 75

"Συχνά, απ' αυτές τις πόλεις που επισκέπτεσαι ακροθιγώς, κρατάς μιαν ανάμνηση απροσδιόριστης γοητείας: την ίδια την ανάμνηση της αναποφασιστικότητάς σου, των διστακτικών βημάτων σου, του βλέμματός σου που ποτέ δεν ήξερε που να στραφεί και που το συγκινούσε οτιδήποτε..." Σελ. 89

""Μάγκες, μας ανακάλυψαν!"

(ένας ινδιάνος, βλέποντας να πλησιάζει ο Χριστόφορος Κολόμβος)." Σελ. 104

"...βλέπει μόνο ό,τι συναντά: χώρος είναι αυτό στο οποίο σταματά το βλέμμα, αυτό πάνω στο οποίο προσκρούει η όραση: το εμπόδιο..." Σελ. 111

"Διάβασα πρόσφατα ότι κάποτε, στην Αγγλία, μια επιστολή είχε ταχυδρομηθεί με μοναδική διεύθυνση προορισμού ένα γεωγραφικό πλάτος κι ένα γεωγραφικό μήκος." Σελ. 114

"Παίξε με τις μονάδες μετρήσεως: εξοικειώσου πάλι με τα πόδια και τις λεύγες (έστω και μόνο για να διαβάζεις πιο άνετα Stendhal, Δουμά ή Ιούλιο Βερν)..." Σελ. 117

Αμόκ και άλλες νουβέλες, του Stefan Zweig

"Λες και τ' άστρα δεν ήταν παρά τρυπίτσες και σχισμάδες στο μαύρο βελούδο, απ' τις οποίες περνούσε κλεφτά η απερίγραπτη φεγγοβολή." Σελ. 13

"Τρώγομαι να καταλάβω, η ανάγκη να διακρίνω αιτίες και συσχετισμούς κυλάει στις φλέβες μου." Σελ. 19

"...ήξερα ότι τίποτα δεν με σκλαβώνει στο θέλημα μιας γυναίκας περισσότερο απ' αυτή την ψυχρή κι αγέρωχη αλαζονεία." Σελ. 38

"Ήξερα..Δηλαδή μου ήρθε άθελά μου στο μυαλό η εικόνα, ολοκάθαρη, με κάθε φριχτή λεπτομέρεια: Πως αυτή η Ψυχρή, αυτή η Αγέρωχη, αυτή η Παγωμένη, που ανασήκωνε ενοχλημένη τα φρύδια πάνω από τ' ατσάλινα μάτια της, επειδή τολμούσα να της αντισταθώ...ν' αμυνθώ με το βλέμμα μου, αυτή η ίδια δυο-τρεις μήνες νωρίτερα είχε κυλιστεί στο κρεβάτι με κάποιον άντρα, γυμνή σαν ζώο κι ίσως βογκώντας από ηδονή, και τα κορμιά τους είχαν ενωθεί σφιχτά σαν δυο χείλη..." Σελ. 44

"Ήταν σαν έκρηξη, τόσο ξαφνικό, τόσο βίαιο, τόσο τρομερό αυτό το περιφρονητικό της γέλιο, που θα μπορούσα ... ναι, θα μπορούσα να πέσω κατάχαμα μπροστά της και να της φιλήσω τα πόδια." Σελ.47

"Περίμενα σαν να έτρεχα ίσια μπροστά στις ώρες και στα λεπτά, χωρίς να βλέπω ούτε δεξιά ούτε αριστερά, χωρίς να σκέφτομαι, περίμενα με μανιασμένο, ζωώδες, τρελό πείσμα." Σελ. 69

""Σύνορο;" Ο Ρώσος κοίταξε σαν χαμένος. Δεν την ήξερε τη λέξη. "Θα το κολυμπήσω" είπε, τέλος, με το αλλόκοτο ταπεινό του πείσμα." Σελ. 106

"Μοναδική της χαρά ήταν το χρήμα, τα κουδουνιστά λεφτουδάκια που μάζευε με την ενστικτώδη απληστία των χωρικών και των απλοϊκών ανθρώπων..." Σελ. 113

"Κι ενώ δεν του 'λειπε η αβροφροσύνη κι ήταν άνθρωπος ευχάριστος, και μάλιστα καλοδιάθετος κι ανοιχτόκαρδος όπως όλοι οι επιπόλαιοι χαρακτήρες, αντιμετώπιζε τη ζωή με νωθρότητα κι ανευθυνότητα..." Σελ. 117

"Δούλευε σαν έμβολο, σκληρή κι αναίσθητη, σπάζοντας μια μια τις μέρες, χωρίς να σταματάει." Σελ. 119

"Μ' αρέσουν αυτά τα δρομάκια σε πόλεις ξένες, αυτή η βρόμικη αγορά των παθών, αυτοί οι στοιβαγμένοι μισοκρυμμένοι πειρασμοί για τους ναύτες, που γυρίζοντας από ατέλειωτες νύχτες μοναξιάς σε θάλασσες μακρινές κι επικίνδυνες, έρχονται εδώ και λαχταρούν να ζήσουν σε μια ώρα μέσα τα αμέτρητα φιλήδονα όνειρά τους." Σελ. 155

"Εκείνη είχε κολλήσει το κορμί της στο δικό μου, τριβόταν πάνω μου χυδαία, την ένιωθα να τρέμει από τη βρόμικη ηδονή της προσποίησης." Σελ. 164

"Ο κόσμος δεν τελειώνει ποτέ, έχει αμέτρητα να διηγηθεί, ακόμα και στην πιο βρόμικη γωνιά του βράζει από εμπειρίες ζωής, αστραφτερές· όπως λάμπουν οι χρυσόμυγες πάνω στα σκουπίδια και στη σαπίλα." Σελ. 168

'Μόνο ο μύθος των Ατρείδων, με το συντριπτικό του βάρος, με το σκοτεινό βαρβαρικό φως του, έχει να επιδείξει πρόσωπα τόσο τραγικά, τόσο παράφορα, τόσο παράτολμα κι επικίνδυνα." Σελ. 189

"Όπως με τον Ζίλ ντε Ραί, όπως μ' όλους τους τρανούς αριστοκράτες εγκληματίες του Μεσαίωνα, όπως ίσως και με τους ισχυρούς των νεότερων χρόνων, πάντα ένας από την κάθε γενιά την πληρώνει για όλους, έναν διαλέγει το κράτος, η κοσμική εξουσία, για να τον τιμωρήσει παραδειγματικά." Σελ. 193

"Κι ας προειδοποιεί επίμονα ο Τολστόι πως όλοι πρέπει όταν πατάνε τα εξήντα ν' αρχίσουν να κρύβονται..." Σελ. 201

"...ταξιδιώτης κατ' ανάγκην, με τις βαλίτσες του, χωρίς τα βιβλία του, με τα χαρτιά του σκόρπια να κουβαλιούνται πότε εδώ πότε εκεί." Σελ. 202

The Love Parade, του Ernst Lubitsch

So Long, Silver Screen του Blutch

Στην ελεύθερη σύνθεση του Blutch, ένας μεσήλικας σινεφίλ (;), κινηματογραφιστής (;), ο ίδιος ο Blutch, μπουρδουκλώνει ιδέες, αναμνήσεις, θεωρίες για τον κινηματογράφο. Μερικές φαίνονται ξεπερασμένες. Όπως η θέση της γυναίκας στο σινεμά, που τελειώνει με την σκληρή προσωπογραφία μιας γερασμένης Denueve. Ή το αν το σινεμά είναι τέχνη ή βιομηχανικό πολιτιστικό προϊόν. Εδώ ο Blutch ξεχνάει το μέσο του. Μερικές είναι πικρόχολες. To  Ciné-Club du Quartier Latin φτιάχτηκε για να πηδήξουν. Οικοδόμοι χλευάζουν τον σινεφίλ ως τέτοιον. Υπάρχει ένα αφιέρωμα, με βινιέτες, στον Visconti. Εμφανίζεται ο Welles. Έχουμε αναφορά σε τρεις ταινίες του Bunuel. Ο Godard, σε μια ερειπωμένη βιομηχανική εγκατάσταση, ψαρεύει από μια λίμνη. Κάθε φορά, βγάζει κι από ένα όμορφο ψάρι, που σαπίζει στην στιγμή. Αυτό που λατρεύει ο ήρωας, και κατ' επέκταση κι ο Blutch, είναι οι ηθοποιοί. Οι καλύτερες στιγμές του βιβλίου είναι αφιερωμένες στον Michel Piccoli και - κυρίως - στον Burt Lancaster.

Little Caesar, του Mervyn LeRoy